Posts from 31 stycznia, 2026

Dzień: 2026-01-31

  • GTP Gravel / Trening / Podstawy – część I.

    GTP Gravel / Trening / Podstawy – część I.


    Wprowadzenie do serii poświęconej treningowi i przygotowaniu do startów gravelowych. Na początek odpowiemy na najważniejsze pytanie: od czego naprawdę powinien zacząć początkujący kolarz gravelowy, aby zbudować solidne fundamenty i uniknąć klasycznych błędów.

    Gravel od podstaw 

    Gravel przyciąga wolnością, różnorodnością terenu i atmosferą przygody. Z drugiej strony potrafi brutalnie zweryfikować przygotowanie – długim dystansem, zmienną nawierzchnią i koniecznością radzenia sobie z kryzysami. Dla wielu osób pierwszy kontakt z gravelowymi zawodami kończy się pytaniem: dlaczego było aż tak ciężko?

    Ten artykuł jest wprowadzeniem do serii poświęconej treningowi i przygotowaniu do startów gravelowych. Na początek odpowiemy na najważniejsze pytanie: od czego naprawdę powinien zacząć początkujący kolarz gravelowy, aby zbudować solidne fundamenty i uniknąć klasycznych błędów.

    Czym naprawdę jest gravel?

    Choć gravel bywa postrzegany jako „luźniejsza szosa” albo „mniej techniczne MTB”, w praktyce jest osobną dyscypliną o bardzo specyficznych wymaganiach fizycznych.

    Typowy wyścig gravelowy to:

    • długi czas trwania – od 3 do nawet kilkudziesięciu godzin
    • zmienna intensywność – częste zmiany tempa wynikające z terenu,
    • nieregularna nawierzchnia – szuter, piach, bruk, asfalt,

    To oznacza, że gravel nagradza nie chwilową moc, lecz umiejętność zarządzania energią, wytrzymałość i odporność na narastające zmęczenie.

    Z perspektywy treningu gravel nie premiuje jednego „magicznego” parametru. Kluczowe są cztery obszary:

    1.Wytrzymałość tlenowa 

    Wytrzymałość tlenowa to zdolność organizmu do długotrwałej pracy przy umiarkowanej intensywności, bez nadmiernego narastania zmęczenia. W gravelu to absolutna podstawa  niezależnie od dystansu czy profilu trasy.

    W przeciwieństwie do krótkich wyścigów szosowych lub dynamicznych startów MTB, gravel rzadko pozwala na „odpoczynek w peletonie”. Nawet gdy tempo nie jest wysokie, organizm przez wiele godzin pracuje nieprzerwanie. Brak solidnej bazy tlenowej sprawia, że:

    • zmęczenie pojawia się zbyt wcześnie,
    • trudniej utrzymać koncentrację,
    • każda zmiana tempa kosztuje nieproporcjonalnie dużo energii.

    Dobrze rozwinięta wytrzymałość tlenowa pozwala:

    • jechać długo bez gwałtownych skoków tętna,
    • szybciej regenerować się po trudniejszych fragmentach,
    • zachować „rezerwy” na końcówkę wyścigu.

    To właśnie dlatego w gravelu zawodnik z przeciętną mocą maksymalną, ale świetną bazą tlenową, bardzo często wygrywa z kimś, kto jest szybki… ale tylko przez godzinę.

    2. Siła mięśniowa 

    Gravel to jazda, w której mięśnie pracują inaczej niż na idealnie gładkim asfalcie. Szuter wymusza większą siłę przy mniejszej płynności ruchu, a to stawia wysokie wymagania układowi mięśniowemu.

    Bez odpowiedniej siły mięśniowej:

    • nogi szybciej „puchną”,
    • pojawia się uczucie ciężkości i braku dynamiki,
    • organizm szybciej przechodzi na mniej ekonomiczne źródła energii.

    Siła w gravelu nie oznacza siłowni nastawionej na maksymalne ciężary. Chodzi raczej o odporność mięśni na długotrwałe obciążenie i zdolność do generowania mocy wtedy, gdy kadencja spada, a zmęczenie narasta.

    3.Mocny core 

    Core, czyli mięśnie głębokie tułowia, pełnią w gravelu znacznie większą rolę niż wielu zawodników przypuszcza. Na nierównej nawierzchni to właśnie one odpowiadają za:

    • stabilną pozycję na rowerze,
    • efektywne przenoszenie mocy na napęd,
    • kontrolę nad rowerem w trudnym terenie.

    Gdy core jest zmęczony lub słaby:

    • część energii „ucieka” zamiast napędzać rower,
    • pojawia się ból dolnego odcinka pleców,
    • spada precyzja prowadzenia roweru,
    • szybciej męczą się ręce i barki.

    W długim wyścigu gravelowym zmęczony tułów działa jak nieszczelny układ napędowy – nawet przy dobrej formie nóg nie jesteśmy w stanie wykorzystać pełnego potencjału. Regularna praca nad core pozwala:

    • utrzymać stabilną pozycję przez wiele godzin,
    • zmniejszyć ryzyko bólu i przeciążeń,
    • zachować kontrolę nad rowerem do samej mety.

    4.Odżywianie na trasie i trening jelita 

    W gravelu odżywianie nie jest dodatkiem do treningu  tylko  jest jego integralną częścią. Długi czas wysiłku sprawia, że błędy żywieniowe prędzej czy później zostają brutalnie ujawnione.

    Brak regularnego jedzenia i picia prowadzi do:

    • nagłego spadku mocy,
    • problemów żołądkowych,
    • trudności z koncentracją,
    • kryzysu, z którego trudno się podnieść.

    Kluczowe jest nie tylko co jemy, ale też jak dobrze organizm potrafi to wykorzystać. Dlatego tak ważny jest tzw. trening jelita, czyli przyzwyczajanie układu pokarmowego do:

    • jedzenia w trakcie wysiłku,
    • większej podaży węglowodanów,
    • picia w warunkach zmęczenia i wysokiego tętna.

    Zawodnicy, którzy potrafią regularnie dostarczać energię, są w stanie:

    • utrzymać stabilne tempo,
    • lepiej reagować na ataki lub trudne fragmenty trasy,
    • zachować siłę i świeżość w końcówce wyścigu.

    W gravelu często wygrywa nie ten, kto ma najlepsze nogi na starcie, ale ten, kto najlepiej zadbał o paliwo po drodze.

    Od czego zacząć trening? 

    Najczęstszy błąd początkujących to zbyt szybkie wchodzenie w intensywny trening. Gravel wymaga najpierw  solidnych fundamentów.

    Priorytety na start:

    • regularność (3–5 treningów tygodniowo),
    • spokojna objętość, a nie „ściganie się” na każdym wyjeździe,
    • jeden dłuższy trening tygodniowo,
    • stopniowe przyzwyczajanie organizmu do czasu w siodle.

    Jak powinien wyglądać tydzień?

    • 1–3 treningi spokojne (tempo konwersacyjne),
    • 1 trening dłuższy (na początku 2–3 h co tydzień wydłużając trening o 10min),
    • 1-2 krótki treningi siłowe lub nastawione na prace nad kadencją
    • 1-3 razy w tygodniu 15min ćwiczeń na wzmocnienie core

    Czas trwania treningów zależy w główniej mierze od wyścigu docelowego oraz naszych możliwości czasowych. W MŚ Cycling & Dietetyka wychodzimy z założenia, że trening trzeba dopasować do życia, a nie życie do treningu.

    Na tym etapie nie chodzi o maksymalną moc, tylko o budowanie tolerancji na długi wysiłek.

    Czego NIE robić na początku?

    Lista błędów, które regularnie powtarzają się u debiutantów:

    • ❌ zbyt dużo intensywnych interwałów,
    • ❌ kopiowanie planów zawodowców,
    • ❌ ignorowanie ćwiczeń siłowych i core,
    • ❌ startowanie w zbyt długich lub trudnych zawodach „na próbę”,
    • ❌ brak testowania jedzenia na treningu.

    Gravel nie wybacza braku cierpliwości. Forma budowana zbyt agresywnie często kończy się stagnacją lub przeciążeniem!

    Jeśli chciałbyś/ chciałabyś przygotować się z naszą pomocą do zawodów zapraszamy do kontaktu. Oferujemy darmowy 7 dniowy okres próbny, abyś mógł/ mogła  zobaczyć jak wyglądają u nas treningi.

    Partner merytoryczny cyklu artykułów.

    Skontaktować możesz się z nami pisząc maila : mscycling1@gmail.com, dzwoniąc pod numer 663388570 lub przez formularz kontaktowy na stronie www.mscycling.pl

    Znajdziesz nas również na Facebooku MŚ Cycling & Dietetyka lub na Instagramie.

  • Poradnik debiutanta Ultra część I.

    Poradnik debiutanta Ultra część I.

    Droga, która zmienia wszystko. Zrozum trasę.

    DROGA, KTÓRA ZMIENIA WSZYSTKO.

    Pierwsze ultra to więcej niż wyścig – to osobista opowieść o granicach, które przesuwasz własną siłą. Jadąc trasą zawodów, odkryjesz, że kilometr to nie tylko liczba, ale emocja, pot i zachwyt. Na starcie poczujesz niepewność, ale już po kilku kilometrach wciągnie Cię magia przygody.


    Nie porównuj się z innymi – każdy jedzie swoją historię. W ultra nie chodzi o prędkość, lecz o konsekwencję. Nawet gdy przyjdzie kryzys, on też jest częścią tej drogi. Pamiętaj, że każdy finisz jest zwycięstwem. Po 130 km zrozumiesz, że możesz więcej. Po 320 km – że możesz wszystko. A największym ograniczeniem jest głowa, którą musisz odpowiednio przygotować do drogi.

    Jedź swoim tempem lub zbliżonym. Jazda mocniejsza szybko zweryfikuje Twoje przygotowanie i wyjedżenie. Może się okazać, że naciągając tempo szybko stracisz siły na dalszą część drogi. Nie szarp się, staraj się jechać równym tempem.


    Dla wielu uczestników dystans 120 km lub 330 km to nie tylko sportowe wyzwanie, ale moment, w którym zaczyna się prawdziwe poznawanie siebie. 


    Ultra to nie trasa – to doświadczenie. Każdy podjazd, każdy odcinek szutru i każda chwila ciszy w lesie stają się częścią Twojej osobistej historii. Z każdym obrotem korby rośnie w Tobie przekonanie, że granice istnieją tylko w głowie, a siła, której szukałeś, od początku była w Tobie.


    Pierwsze ultra uczy pokory i cierpliwości. Na początku jedziesz z energią i entuzjazmem, później pojawia się zmęczenie, zwątpienie, może nawet złość. Ale to właśnie wtedy, gdy wszystko staje się trudne, zaczyna się prawdziwe ultra. Nagle zauważasz, że zamiast patrzeć na licznik, patrzysz na krajobraz. Słyszysz wiatr w koronach drzew, czujesz zapach lasu, widzisz promienie słońca przemykające przez liście. Każda droga wynagradza wysiłek – szutry, lasy, doliny i pagórki mają w sobie coś magicznego.


    Nie musisz być zawodowcem, by przeżyć coś wielkiego. Wystarczy odwaga, by stanąć na starcie i powiedzieć sobie: jadę, spróbuję, zobaczę, co potrafię. Każdy, kto kończy swoje pierwsze ultra, wie, że to nie tylko kwestia nóg, ale serca i charakteru. To chwile, gdy liczysz już nie kilometry, lecz emocje.


    A gdy przekroczysz linię mety – zmęczony, ubłocony, ale z uśmiechem – poczujesz, że stało się coś niezwykłego. Bo pierwsze ultra to moment, w którym zrozumiesz, że można być silniejszym, spokojniejszym i bardziej sobą. To historia, do której zawsze będziesz chciał wracać. Bo kto raz poczuje ducha zawodów ultra, ten już zawsze będzie chciał więcej. Jedni dla atmosfery, drudzy dla towarzystwa, inni dla wyzwania  a kolejni dla euforii na mecie — wszyscy dla czegoś, czego nie da się porównać z niczym innym.

    • Nie porównuj się z innymi.
    • Jedź swoim tempem.
    • Trzymaj stałą prędkość.

    ZROZUM TRASĘ.


    Każda kraina ma swój indywidualny charakter. Trasa Ultra prowadzi przez miejsca, które zachwycają i zaskakują zmiennością. Będą odcinki, gdzie wpadniesz w rytm i zapomnisz o świecie, ale też takie, gdzie każdy metr będzie walką. Warto zapoznać się wcześniej z profilem trasy i kluczowymi punktami. Przeanalizuj podjazdy, zjazdy i możliwe miejsca na odpoczynek. Dystans 130 km to już solidne wyzwanie, a 320 km wymaga planowania i pokory wobec terenu. Natura potrafi być łagodna o świcie, bezlitosna w południe a mordercza w nocy. Znajomość trasy da Ci spokój i pewność na starcie.


    Najczęściej dokładna trasa jest  przesłana przez organizatora na 10-14 dni przed startem. To jest wystarczający czas na zapoznanie się z nią i przygotowaniem istotnych punktów  takich jak: uzupełnienie zapasów, odpoczynek, bardziej obfity posiłek, ewentualne miejsce noclegu, oficjalny Pit-Stop …


    Trasy zawodów to nie tylko miejsce na mapie – to żywioł, który potrafi oczarować i wystawić na próbę w tym samym momencie. Falujące wzgórza, szutrowe dukty i drogi pachnące żywicą tworzą scenerię, w której każdy zakręt skrywa nową historię. Trasa Ultra nie jest przewidywalna – zmienia się jak pogoda nad Bugiem. Raz gładka i szybka, pozwala złapać rytm, innym razem zamienia się w labirynt ziemi, kamieni i podjazdów, które każą sięgnąć po każdą cząstkę determinacji. To właśnie ta zmienność sprawia, że poznajesz drogę naprawdę – nie z przewodnika, ale z perspektywy własnych kół.



    Na krótkich dystansach  80-120 km  odkryjesz, jak różnorodna potrafi być  trasa. To nie tylko przejażdżka, ale intensywna lekcja pokory wobec terenu. Gdy wpadniesz w rytm, poczujesz wolność – wiatr na twarzy, dźwięk opon na szutrze, ciszę lasu przerywaną tylko biciem własnego serca. Ale przyjdą też chwile, gdy ukaże się surowsze oblicze: teren, wzniesienia i wiatr, który zdaje się wiać zawsze w twarz. I wtedy właśnie zaczyna się prawdziwe ultra – wtedy decyduje nie siła nóg, lecz hart ducha.
    Dystans  ponad 300  km to już osobna opowieść. To wyzwanie, które wymaga planowania, szacunku do trasy i mądrego zarządzania siłami. Tu nie chodzi o tempo, ale o wytrwałość – o umiejętność dostrzeżenia piękna w każdym trudnym kilometrze. Na długich prostych nauczy Cię cierpliwości, a na podjazdach – determinacji. 300 km potrafi być bezlitosne, ale też niezwykle nagradzające: nagle zza zakrętu otwiera się widok, który sprawia, że zapominasz o zmęczeniu i po prostu jedziesz dalej, bo chcesz zobaczyć, co czeka za kolejnym wzgórzem.


    Zrozumienie trasy to coś więcej niż znajomość mapy – to wejście w dialog z naturą i samym sobą. Każdy, kto ją przejedzie, wie, że drogi zawodów nie daje się pokonać siłą – można ją tylko przeżyć. I właśnie to doświadczenie zostaje w pamięci na długo po tym, jak opadnie kurz z ostatnich kilometrów.

    • Przeanalizuj trasę.

    • Wyznacz punkty na odpoczynek.

    • Przeczytaj uważnie racebook.